Tatry Wysokie stanowią wschodnią część Tatr Polskich i sięgają od rejonu przełęczy Liliowe i Doliny Gąsienicowej po wschodnią granicę państwową ze Słowacją. Rzeźba ich jest zdecydowanie ostrzejsza od Tatr Zachodnich. Kulminację ich polskiej części stanowi graniczny wierzchołek Rysów (2499 m), a większość szczytów przekracza 2000 m n.p.m. Zbudowane są ze skał krystalicznych (granity), a ze skał osadowych tylko w przylegających do nich partiach reglowych.

Walne doliny w polskiej części Tatr Wysokich stanowią Dolina Suchej Wody (z dolinami Gąsienicową i Pańszczycą) oraz Dolina Białki (z dolinami Roztoki, Pięciu Stawów Polskich i Rybiego Potoku).

Na rzeźbę Tatr Wysokich bardzo duży wpływ miała epoka lodowcowa, która pozostawiła tu po sobie bardzo charakterystyczne formy. W wielu polodowcowych kotłach można podziwiać wspaniałe tatrzańskie jeziora, z których Wielki Staw w Dolinie Pięciu Stawów oraz Morskie Oko są największymi w całych Tatrach.

Z progu Doliny Pięciu Stawów Polskich do Doliny Roztoki spada najpotężniejszy wodospad tatrzański – Wielka Siklawa.

Zygmunt Ficek „TATRY”